شب دلتنگی
 قصه گوی خاطـــره قصه هاتو کی شــنید
بگو از پرنـــده ای که یه شب فردارودید
بگو از زمستونـــــی که می شـد غرق بهار
از طلوع عطر یاس توی دشـــت لاله زار
بگو از آییـنه هــــــا بگـو از اون همه یــاد
 بگو از خنــده گل که دیگه رفته به بــــاد
     از شب ستاره هـــــا از روزای انتظـــــــار
  از لباس سـبز عشق از یه قلب بی قــــــرار 
   اون روزاکه کوچه ها پر بود از بـوی بهشت  
تو بگو چراکســی قصــــه هاتو ننوشـــت    
اون روزا دلهای مــا واسه کینه جا نداشت
دستای مهربونـــی گلهای خنده میـکاشت
اون روزا که عاطفـه زیر گنبـــــد کبـــود
مثل دست عاشقان این همه تنهــا نبـــــود
قصه گوی خـــاطره حرف بیــداری بگــو
قصه های گمشـده حتی تکـــراری بگــو
از شب شرجی و مـه قصه ســــاحل و مهـر
قصه سرخ سفـــــر قصــــه آبـی عمـــر
قصه از دریا بگـــــو قصه از ماهی بگـــو  

می پرسد راننده ٫اهل شهرستانی؟

بی خیال ادب٫ چند نامزد داری؟

می رسم  شهر قرن بیست وخوردیی..

همکارم عیدانه میدهد ٫اکس می گوید :تافی ..

لباس نخریدم ٫می گویند بی کلاسی

لباسهای ایدز٫حراجی

تن مانکن های استرلیزه !

دنبالم می دود پسرکی ..

گل سریه ..گل سری...

ساخت استخوانهای مارکدار مرده ایی..

دور هم خانواده ایی ...آقا مصاحبه؟

بفرما تریاک و پنیری ..

سال نو شد ٫بی هیچ عکس و متنی..

دستفروشی پایم ٫کیفم را گدایی ..

همکارم می گوید :بنویس چیزهای..

فقط اینکه خالی نباشه

ستون بهاری ...!

                              (آرزو عزیز)

    به روی گونه تابیدی و رفتی
مرا با عشق سنجیدی و رفتی
تمام هستی ام نیلوفری بود
تو هستی مرا چیدی و رفتی
کنار انتظارت تا سحر گاه
شبی همپای پیچک ها نشستم
تو از راه آمدی با ناز و آن وقت تمنای مرا دیدی و رفتی
شبی از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم برای قصه ام سوخت
غم انگیزست توشیداییم را
به چشم خویش فهمیدی و رفتی
چه باید کرد این هم سرنوشتی ست
ولی دل رابه چشمت هدیه کردم
سر راهت که می رفتی تو آن را به یک پروانه بخشیدی و رفتی
صدایت کردم از ژرفای یک یاس
به لحن آب نمنک باران
نمی دانم شنیدی برنگشتی
و یا این بار نشنیدی و رفتی
نسیم از جاده های دور آمد
نگاهش کردم و چیزی به من نگفت
توو هم در انتظار یک بهانه
از این رفتار رنجیدی و رفتی
عجب دریای غمنکی ست این عشق
ببین با سرنوشت من چها کرد
تو هم این رنجش خکستری را
میان یاد پیچیدی و رفتی
تمام غصه هایم مثل باران
فضای خاطرم را شستشو داد
و تو به احترام این تلاطم
فقط یک لحظه باریدی و رفتی
دلم پرسید از پروانه یک شب
چرا عاشق شدی در عجیبی ست
و یادم هست تو یک بار این را
ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی
تو را به جان گل سوگند دادم
فقط یک شب نیازم را ببینی
ولی در پاسخ این خواهش من
تو مثل غنچه خندید و رفتی
?دلم گلدان شب بو های رویا ست
پر است از اطلسی های نگاهت  

تو مثل یک گل سرخ وفادار
کنار خانه روییدی و رفتی
تمام بغض هایم مثل یک رنج
شکست و قصه ام در کوچه پیچید
ولی تو از صدای این شکستن
به جای غصه ترسیدی و رفتی
?غروب کوچه های بی قراری
حضور روشنی را از تو می خواست
تو یک آن آمدی این روشنی را
بروی کوچه پاشیدی و رفتی
کنار من نشستی تا سپیده
ولی چشمان تو جای دگر بود
و من می دانم آن شب تا سحرگاه
نگارن را پرستیدی و رفتی
نمی دانم چه می گویند گل ها
خدا می داند و نیلوفر و عشق
به من گفتند گل ها تا همیشه
تو از این شهر کوچیدی و رفتی
جنون در امتداد کوچه عشق
مرا تا آسمان با خودش برد
و تو در آخرین بن بست این راه
مرا دیوانه نامیدی و رفتی
شبی گفتی نداری دوست من را
?نمی دانی که من ن شب چه کردم
خوشا بر حال آن چشمی که آن را
به زیبایی پسندیدی و رفتی
هوای آسمان دیده ابریست
پر از تنهایی نمنک هجرت
تو تا بیراهه های بی قراری
دل من را کشانیدی و رفتی
پریشان کردی و شیدا نمودی
تمام جاده های شعر من را
رها کردی شکستی خرد گشتم 
   تو پایان مرا دیدی و رفتی?؟   

چرا وقتی که آدم تنها میشه .… 

غم و غصه اش قد یک دنیا میشه .…

میره یک گوشه پنهون می شینه .…

اونجا رو مثه یه زندون می بینه .…

غم تنهایی اسیرت میکنه .…

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه .…

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر می زنه .…

غم می آید یواش یواش خونه ی دل در میزنه .…

یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب بهار .…

توی جنگل   لب چشمه می نشستیم من و یار .…

غم تنهایی اسیرت میکنه .…

تا بخوای بجنبی پیرت می کنه .…

می گن این دنیا دیگه مثه قدیما نمیشه .…

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمیشه .…

اون بالا باد داره زاغه ابرارو چوب میزنه .…

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه .…

غم تنهایی اسیرت میکنه .…

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه .…

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد  

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ  

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن! 

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم "

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...! 

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم  

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم 

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو: يادت بخير

  عاشقت بودم و ديوانه حسابم کردي آشنا بودم و بيگانه خطابم کردي گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم چه بگويم، که غم دل برود تا تو بيايي

آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من امده باشد رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

  تنها ئیم نشسته در انتظار آرزو
ساحل نشین عشقم ودر فکر جستجو
درهر طرف نگاه کنم موج اضطراب
همراه با من اند زتنها ئیم مگو
پر واز لحظه هاست به سیر نگاه من
این دل هوای مهر ومحبت کند از او
فریاد ها شکسته به پرواز آسمان
پنهان به باده گشته خمار همین صبو
در سر زمین مزرع قلبم جوانه زن
آراستم به خلوت عشق تو آبرو

شمعم به بزم سوختگان گریه میکنم

پر وانه سان بیا وبه بین روشنای او

در انتظار وعدهء فردا نشسته ام

بی هوده نیست چشم براهت به گفتگو

دیری شده است بغض گلویم گرفته است

فریاد اگر کشم ز سرا سیمگی...  مگو

مجنون عشق جامهء احرام او کفن

پیش از نماز خون دلش را کند وضو

با قعده وقیام ورکوعم  چو کار نیست

یک سجده ام بس است گذارم به پات رو

وی آرزوی زندگیم مایهء حیات!

جان میدهم به پای تو ای دلبر نیکو

ا ی عشق واقعی چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری می شود / بگذار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است / چه داشته ای که اینگونه مرا طلسم کرده ای ؟ / من اینگونه نبودم تو عشق را با من اشنا کردی / تو هوای دلم را با طراوت کردی / زمانی که با تو هستم به اسمان بی کران پرواز می کنم / پس بدان دوستت دارم اگر چه پایان راه را نمی دانم .
نمی دونستی از تاریکی می ترسم همیشه سیاه می پوشیدی / داشتم به تاریکی عادت می کردم سفید پوشیدی و رفتی .

دارم صدات می کنم می شنوی ؟ / دارم خواهش می کنم می شنوی ؟ / دارم میگم خسته ام " مهم نیست برات ؟ / دارم میگم تنهام دلت نمی گیره ؟ ؟ ؟
سیاهی دو چشم تو شب سیاه غصه شد / نگاه مهربان تو چه زود تلخ و خسته شد / چه زود رفتی از کنار من امید روزهای دور / و حرفهای عاشقانه ات دروغ شد افسانه شد .

هرکی عاقله غمی داره / روزگار درهمی داره / عاشق نشدی تا بدونی / نفرت هم عالمی داره .
تو را نمی توانم از زندگی ام پاک کنم چون پاک هستی / نمی توانم تو را خط خطی کنم که ان وقت در زندان خط هایم برای همیشه ماندگار می شوی و وقتی که نیستی بی رنگی روزهایم را با مداد رنگی های یادت رنگ می زنم .

من غروبي زرد و خستم كه ز تو خاليه دستم
عاشقم پاييزي از درد، دل به امواج تو بستم
تو يه عمره تب عشق و در نگاه من مي بيني
ولي با صخره و ساحل باز به گفتگو مي شيني
خورشيد طلايي من تو دلت همش مي ميره
تن سرد آبي تو من و از خودم مي گيره
كاش رو خاكستر قلبم تو يه روزي پا بذاري
اين تن سوخته از عشق و با خودش تنها نذاري
من مي خوام قصه ي عشق و توي گوش تو بخونم
توي اعماق وجودت غرق بشم پيشت بمونم
تو به ژرفاي زميني من تو قلب آسمونم
ولي من فاصله ها رو مي شكنم از دل و جونم
دل تو آبيه اما دل من رنگ خزونه
لحظه ي به تو رسيدن خط آخر جنونه
كاش رو خاكستر قلبم تو يه روزي پا بذاري
اين تن سوخته از عشق و با خودش تنها نذاري
دل تو آبيه اما دل من رنگ خزونه
لحظه ي به تو رسيدن خط آخر جنونه

اشک من پیرهنتو تر کرده
همه جا عطر تو پیچیده ولی
دل دیگه غربتو باور کرده
مثل اون پرنده شکسته بال
دل من بعد تو بی لونه شده
با تو بیقراره و بی تو بیقراره
دل من راست راستی دیوونه شده
امشب هم میون این
خاطره های سردم
بی رمق دنبال اون
حادثه ای میگردم
که نفهمیدم وکی کجا
تو رو ازم گرفت
دست تو جدا شد و
نگاهتو گم کردم
چرا باید وقتی خونه دلت متروکه
واسه در زدن بازم دنبال یک بهونه گشت
وقتی راه نداره چشمام
به حریم قلب تو
چه جوری میشه پی یه فرصت دوباره گشت
اشک من پیرهنتو تر کرده
همه جا عطر تو پیچیده ولی
دل دیگه غربتو باور کرده
امشب هم میون این
خاطره های سردم
بی رمق دنبال اون
حادثه ای میگردم
که نفهمیدم وکی کجا
تو رو ازم گرفت
دست تو جدا شد و
نگاهتو گم کردم
چرا باید وقتی خونه دلت متروکه
واسه در زدن بازم دنبال یک بهونه گشت
وقتی راه نداره چشمام
به حریم قلب تو
چه جوری میشه پی یه فرصت دوباره گشت
اشک من پیرهنتو تر کرده
همه جا عطر تو پیچیده ولی
دل دیگه غربتو باور کرده

كاشكی تاريكی می رفت فردا می شد
صبح مي شد چشمون تو پيدا می شد
لب های ناز تو با قصهء عشق
مثل گلهای بهاری وا می شد
تا دلم شكوه رو آغاز مي كنه
ديگه اشكم واسه من ناز می كنه
يادته قول دادی پيشم می مونی
قصه ي عشق زير گوشم مي خوني
نمی دونست دل واموندهء من
كه تو رسم بي وفايي مي دوني
تا دلم شكوه رو آغاز مي كنه
ديگه اشكم واسه من ناز مي كنه
هنوز از عشق تو لبريزه تنم
عاشق چشمون ناز تو منم
نمي دونم چرا من هم مثل تو
نمي تونم زير قولم بزنم
تا دلم شكوه رو آغاز مي كنه
ديگه اشكم واسه من ناز مي كنه

تو نيستي كه ببيني  چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاري است 
 چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است
هنوز پنجره باز است تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري
درخت ها و چمن ها و شمعداني ها به آن ترنم شيرين به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب مي نگرندتمام گنجشكان كه درنبودن تو  
 مرا به باد ملامت گرفته اند ترا به نام صدا مي كنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد كاج كنار باغچه زير درخت ها لب حوض 
درون آينه پاك آب مي نگرند تو نيستي كه ببيني چگونه پيچيده است
طنين شعر تو مگاه تو درترانه من تو نيستي كه بيبني چگونه مي گردد 
 نسيم روح تو در باغ بي جوانه من چه نيمه شب ها كز پاره هاي ابر سپيد
به روي لوح سپهر ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام
چه نيمه شب ها وقتي كه ابر بازيگرهزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير 
به چشم همزدني ميان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب مي ماندتنها به خواب مي ماند چراغ آينه ديوار بي تو غمگينند  
تو نيستي كه ببيني چگونه با ديواربه مهرباني يك دوست از تو مي گويم  
تو نيستي كه ببيني چگونه از ديوار جواب مي شنوم 
 تو نيستي كه ببيني چگونه دور از تو به روي هرچه ديرن خانه ست
غبار سربي اندوه بال گسترده است تو نيستي كه ببيني دل رميده من 
 بجز تو ياد همه چيز را رهاكرده است غروب هاي غريب در اين رواق نيا
پرنده ساكت و غمگين ستاره بيمار است دو چشم خسته من در اين اميد عبث 
 دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است تو نيستي كه ببيني 

تقدیم به تو که هرگز نیافتمت به دنبالت می گردم

ای گمشده ی روزها و شبهای من ؟

نیستی؟کاش بودی تا سر بر شانه ات می گذاشتم... تا میگریستم ...

 ز دست این دنیای بی وفا

 که مرا اینگونه کرد ... آری ...کاش می یافتمت ...

 کاش چشمانم را می بستم و می گشودم

و تو را احساس می کردم...حال که نیستی هر جا هستی خوش باشی...

تنها نفس بکش چون من با تنفس تو زنده ام ... ای بهترینم....

 من هنوز به دنبال تو میگردم

وقتي به آسمون نگاه ميکني،

دوست داري کدوم ستاره مال تو باشه؟

به اوني که کم نور تره قانع باش چون اوني که پر نور تره را، همه نگاه مي کنن

همه را دوست داشته باش اما به 1 نفر عشق بورز

تو قلب همه باش اما قلبت مال 1 نفر باشه

کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
صدا صداشه . خودشه خودشه
این همون صدای گرم و آشناشه
چجوری بهش بگم . دیگه خیلی دیر شده
صاف و ساده نیست دلم . یه بهونه گیر شده
چجوری بهش بگم دیگه گریه ام نمیاد
دل تو لاک خودشه . دیگه عشقو نمیخواد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
صدا صداشه . خودشه خودشه
این همون صدای گرم و آشناشه
شایدم وقتی رسید . وقتی چشمام اونو دید
مثل روزای گذشته که دلم با غم عشقبازی میکرد
دل دوباره بشه عشاق . مثل اون وقتا که طنازی میکرد
شایدم وقتی رسید . وقتی چشماش منو دید
باز دوباره بشه عاشق . با نگاهش بده دنیا رو به من
پس نگیریم دلو از هم . به من و اون اگه دنیا رو بدن
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
صدا صداشه . خودشه خودشه
این همون صدای گرم و آشناشه
چجوری بهش بگم . دیگه خیلی دیر شده
صاف و ساده نیست دلم . یه بهونه گیر شده
چجوری بهش بگم دیگه گریه ام نمیاد
دل تو لاک خودشه . دیگه عشقو نمیخواد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
صدا صداشه . خودشه خودشه
این همون صدای گرم و آشناشه
شایدم وقتی رسید . وقتی چشمام اونو دید
مثل روزای گذشته که دلم با غم عشقبازی میکرد
دل دوباره بشه عشاق . مثل اون وقتا که طنازی میکرد
شایدم وقتی رسید . وقتی چشماش منو دید
باز دوباره بشه عاشق . با نگاهش بده دنیا رو به من
پس نگیریم دلو از هم . به من و اون اگه دنیا رو بدن 

کی میاد ؟ کی میاد ؟

اون عزیز من میاد
کی میاد ؟ کی میاد ؟
اون عزیز من میاد
صدا صداشه . خودشه خودشه
این همون صدای گرم و آشناشه

ديشب باز سخت گريه كردم

نه بخاطر تو

بلكه براي خودم اشك ريختم

خدايا ديدي اشكهاي سرشار از دردم را كه زيرپتو به خود مي پيچيدم

خدايا مي داني كه اين چندمين گريه شبانه من بود

مي دانم شايد با گريه هايم گناه كردم

اري اي خدا

من نمي توانم مثل بندگان مومن وپاك تو بانماز شب تورابخوانم

اما با گريه هايم سخت اشك ريختم و تورافرياد زدم

اين نماز شبهاي تنهايي من است

خدايا ...بريدم ديگر

ايا من بهترين وبرترين ساخته دست تو هستم

پس چرا زود بريدم

من دراين باتلاق زندگي سخت در تكاپوي گريزم

اما اگر تو اي پروردگارم كمكم نكني

هرگز ازاين گريز رهايي نيست

خدايا مي داني كه دروغ نمي گويم

پس بزار تا صبح نماز اشك بخوانم

سكوت شب را پاره كنم

تاريكي شب را جلا دهم

هق هق اسم توراصداكنم

خدا

خدا

خدا كنم

ازهمان روزي كه اين وبلاگ را ساختم

گمان ميكردم

اولين نفري كه انرا مي خواند تو هستي اي خدا

با اينكه تا بحال اصلا برايم نظر ندادي...؟

اما حالا فهميدم كه وبلاگهاي زيادي تو دنيا هست

وبه اين زوديها نوبت دل ما نخواهد شد

اره خدا بگذار بگريم

نه براي کسی ...بلكه بحال خودم